بعد از این ماجرا او به دکتر استیو هوفلین، جراح پلاستیک مشهور دنیای هالیوود معرفی شد که عمل راینوپلاستی (جراحی بینی) دوم و عمل های دیگر را در ادامه برای او انجام داد. در ۲۷ژانویه ۱۹۸۴، جکسون دچار یک بداقبالی شد؛ ضمن ساخت یک فیلم تبلیغاتی، بینی و پوست سرش بر اثر خطا در عملیات آتش بازی آتش گرفت و مجبور شد بار دیگر بینی خود را به تیغ جراحان بسپارد.
در طول این سال ها فرم صورتش هم تغییر کرده بود؛ به طوری که چند جراح نظر دادند که او حداقل هفت تا هشت جراحی بینی را پشت سر گذاشته است و جراحی ها، بینی او را به حدی تخریب کرده بودند که او مجبور بود بدون نوک بینی طبیعی خود زندگی کند. در عین حال، برخی متخصصان علم پزشکی به طور علنی بیان کردند که طبق عقیده آنها جکسون «سندروم دیسمورفی بدنی» دارد؛ نوعی اختلال روانی که در آن بیمار از جلوه ظاهری خود بیزار است و برای بهترشدن چهره بارها و بارها به سراغ جراحی های زیبایی می رود و هیچ وقت هم از نتیجه عمل راضی نیست. البته موضوع به همین جا ختم نشد.
فاکس نیوز و دیلی میل بعد از مرگ این خواننده پاپ گزارش دادند که قبل از قراردادن مایکل جکسون در تابوت، متوجه این موضوع شده اند که صورت جکسون بینی نداشته است! به گونه ای که وسط صورت او یک سوراخ سیاه به چشم می خورده و برای همین این فرضیه مطرح شده که جکسون به احتمال زیاد بیشتر مواقع با بینی مصنوعی در ملأ عام ظاهر می شده است.
این شایعه زمانی پیچید که یکی از نزدیکان او گفت که جکسون در خانه اش انواع و اقسام پروتزهای بینی داشت و برای نگه داشتن آنها روی صورتش از مواد چسبنده گوناگون استفاده می کرد. دلیل اصلی استفاده او از این بینی های مصنوعی هم تعداد بیش از حد جراحی های پلاستیکی که روی او انجام شده بود، عنوان شده است.
