سپیده خداوردی هستم متولد اردیبهشت 1360، تهران.

من در مدرسه موسیقی زیرنظر وزارت ارشاد درس خوانده‌ام و در دانشكده ادبیات، نمایش‌نویسی تئاتر را گذرانده‌ام.

یك كار داشتم به نام «آنتی‌گونه» برای جشنواره دانشجویی و یك سریال 26 قسمتی برای شبكه تلویزیونی ارومیه بازی كرده‌ام اما فعالیت حرفه‌ای خودم را از فیلم بچه‌های خیابان به كارگردانی «همایون اسعدیان» شروع كردم.

به دلیل مشغله كاری نتوانستم كار را دنبال كنم اما چند قسمت را از اینترنت دانلود كردم و دیدم. برای من نظر مخاطب مهم است و این كه بدانم خوب بودم یا بد كه تا الان مخاطبین رضایت داشتند.

در سریال «از یاد رفته» همه خوب بودند و در كنار آقای فروتن چه از نظر شخصیتی و چه بازی راحت بودم.

الگوی خاصی ندارم بیشتر سعی كرده‌ام بازیگری را ببینم و بعد به تصویر بكشم.

ژانر برای من مهم نیست بیشتر یك «فیلمنامه خوب» برای من مهم است.

من موسیقی را از سال 69-68 در مدرسه موسیقی آغاز كرده‌ام و 11 سال در اركستر صدا و سیما و اركستر ملی بوده‌ام و در جشنواره جاده ابریشم فستیوال ژاپن جایزه گرفته‌ام.

پدر و مادرمان برای من و برادرم وقتی بچه بودیم معلم خصوصی زبان گرفته بودند اما یك روز پدر و مادرم من و برادرم را در خانه تنها گذاشتند و ما هم در را به روی معلم زبانمان باز نكردیم.(باخنده)

اگر وقت كنم موسیقی، شناو زبان تدریس می‌كنم.

این‌كه آدم‌ها همدیگر را دوست داشته باشند و از پیشرفت یكدیگر لذت ببرند، مرا خوشحال می‌كند.

برادر سپیده‌خانم
علی خداوردی متولد شهریور سال 1363 دارای مدرك مهندسی معدن می‌باشد، او در حال حاضر لیسانس وظیفه است، شغل اصلی‌اش نقاشی و مجسمه‌ساز است و تاكنون چند نمایشگاه هم برگزار كرده، او امیدوار است كه بستری فراهم شود تا همه هنرمندان بدون دغدغه به فعالیت بپردازند.

مادر سپیده‌خانم
«زیبا فضیلت» مادر سپیده خانم خداوردی است، او كه در زندگی بیش از همه چیز به خانواده‌اش علاقه‌مند است در مورد خصوصیات اخلاقی دخترش می‌گوید: «او بسیار مهربان است، اما خیلی زودرنج»... همچنین شادی و موفقیت خانواده‌اش بیش از همه چیز او را آرام می‌كند، او می‌گوید: «داشتن هدف در زندگی و مشورت جوان‌ها با بزرگ‌ترها از جمله روش‌های موفق بودن در زندگی است.