البته این موضوع یک طرف قضیه است.بگونه ای که با توجه به عدم امکان نظارت بر برگزاری این شوهای زنده (البته بدلیل زیر زمینی برگزار شدن آن) و عدم نظارت بر متولیان برگزاری چنین شوهایی،به سوء استفاده از دخترانی منجر می‌شود که بنا بر علاقه به مدلینگ شدن،اقدام به عقد قرار داد با این شرکتها نموده و از آنجا که اساسا فعالیت این شرکتها غیر قانونی است، این دختران مجبورند برای چهره شدن و داشتن حمایت مافیای صنعت مد دست به هر کاری بزنند .
گاهی انتشار تصاویر برگزاری چنین شوهایی که البته گفته می‌شود ویژه خانمهاست،کار را برای خروج مدلنیگها از فضای ایجاد شده سخت تر می‌کند چرا که در مقابل هیجان موجود در این شوها و نورپردازی و رنگ و لعاب و پوششها و پیشرفت تکنولوژی و اینترنت و یوتیوب و ...کمتر کسی است که با گوشی موبایل خود این صحنه ها را ثبت نکند و در نهایت دست به دست نگردد.
البته به گفته برخی از این مدلینگها، این افراد گاهی از سوی کارفرماهای خود به مجالس خصوصی نیز دعوت می‌شوند تا علاوه بر تبلیغ لباس برای شرکت مذکور، گاهی با پیشنهادهایی روبرو شوند که نپذیرفتن این پیشنهاد باعث آبروریزی برای شرکت! از یک طرف و عدم پیشرفت فرد مذکور در مدلینگ از سوی دیگر است.

البته این همه ماجرا نیست؛برخی از لباسهای تولیدی این شرکتها که پوشیده نیست و برای خارج از کشور تولید شده اند توسط همین دختران تبلیغ می‌شود. البته از طریق عکس گرفتن برای تهیه کاتولوگ از لباسهای باز توسط دختران ایرانی!
مدیر یکی از این شرکتها در این رابطه می‌گوید : شرکت ما سالیانه 6 پروژه چاپ کاتالوگ از برندهای زنانه را دارد و همچنین از مدلها برای برگزاری شوهای زنده نیز استفاده می‌کند. اگر در گرفتن هر نوع عکس و حضور در هر شویی بهانه گیری نکرده و همکاری لازم را انجام دهید پیشرفت زیادی خواهید کرد.
مدیر این موسسه مدعی است: یکی از دخترهایی که با من کار می‌کرد پس از مدتی کوتاه به جایی رسید که او را با یک بغل آلبوم کار به آمریکا فرستادم و الان در آنجا برای مارکهای معروف کار مدلینگ انجام می‌دهد.
وی تاکید می‌کند: همه نوع لباس برای نمایش وجود دارد از تماما خز تا لباسهای مارکدار که باید همه را به تن کنی و اگر در این زمینه راحت باشی و هر مدل لباس پوشیده و یا باز را بر تن کنی و این مسائل را به ما بسپاری موفق می‌شوی. برای مارکهای ایرانی مشکلی وجود ندارد و عکسها با لباس پوشیده گرفته می‌شود ولی برای برندهای خارجی باید مانکنها هر نوع لباسی را به تن کنند.
سبک برگزاری شو و یا مانکنهای انتخابی و حتی جزئیاتی مانند دکور سالن نمایش مواردی هستند که هر روز بیش از قبل مورد توجه این فعالان قرار می‌گیرد. در این صنعت یک مانکن علاوه بر این که باید شرایط فیزیکی خاصی داشته باشد(قد مانکن (خانم) باید بین یک متر و 70 سانتی متر تا یک متر و 83 سانتی متر باشد، سایزهای 36 و 38 مورد قبول است)، بعد از آموزشهای ارائه شده باید تلاش کند که همواره این شرایط فیزیکی و ظاهر جذاب خود را حفظ کند!

آموزش:
در کلاس هایی که برای آنها برگزار می‌شود البته جدای از هزینه هنگفتی که برای آموزش کوتاه مدت و تهیه آلبوم عکس برای معرفی به دلالان از این علاقمندان گرفته می‌شود، نوع آموزشها و متدهای مربیان آنهم در فرهنگ ایرانی قابل تامل است:
نوع راه ر فتن، درست ایستادن در مقابل دوربین ها، نگاه کردن، فیگور گرفتن برای عکس، شناخت هارمونی رنگها را یاد می‌گیرند. به آنها تاکید می‌شوند که باید در عین جذابیت و داشتن نگاهی به افق چهره ای خنثی داشته باشند. آنها مقررات ویژه ای هم در خصوص نوع تغذیه و خوراک می‌گیرند...

نوع آموزشها:
بازیگر باش، مثل گربه و طاووس راه برو، مغرور باش و... "همه آدم ها روی دو خط راه می‌روند که به انگلیسی به آن گفته می‌شود "دبل لاین" اما هنگامی‌که خواستی مانکن بشوی باید یاد بگیری که روی یک خط راه بروی یعنی جابه جایی پاها باید به شکلی بشود که انگار روی یک خط راه می‌روی، گربه را دیدی روی دیوار باریک چطور راه می‌رود یکی از آموزش های که به مانکن ها داده می‌شود هممین نوع راه رفتن است. البته کت واک(catwalk) دیگر در ایران انجام نمی‌شود"
اینها آموزشهایی است که به دختران جوان داده می‌شود تا به ابزاری تبدیل شوند برای سودجویی و در آمدزایی فعالان و البته مافیای مد در کشور!