از دورترین نقطه ی عشق دل به پرگار خدا می بندم

شاید به تو رسیدن  در یک شعاع زیاد هم محال نباشد...

قایقت می‌شوم  بادبانم باش 

بگذار هرچه حرف پشت سرمان می‌زنند مردم

 باد هوا شود

 دوورترمان کند!!!

دلم گرفته از این قلبها که از چوب است

از این زمانه که خوبی همیشه مصلوب است

دلم گرفته از این دوزخی که تکراری است

فقط کنار تو ای خوب ، زندگی خوب است

شاید یه روزی یه جایی
بی تفاوت از کنار من بگذری
و بگویی
این غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود

گذشتم از او
به خیره سری
گرفته ره   مه دگری
کنون چه کنم با خطای دلم

سکه های دوستت دارم   را به من برگردان ٬باید جای بهتری خرجشان کنم.

دردا ... در این دیار
شکایتِ کدام  بی وفا به  بی فای دیگری باید؟

می دونی چیه...
دلم برات شده تنگ
نوشته بودم روی سنگ
عشقت نشه کمرنگ
برام بخون یه آهنگ
زود بیا بی درنگ
میمیرم برات تا روز مرگ

وقتی که سنگ روی سنگ بند نمی شه
وقتی که دلم برات تنگ نمی شه
حالا هی زنگ می زنی که چی بشه
همه چی تموم شده، هرچی میشه، بزار بشه

چندی به دیدارت دلم بس خو گرفته
تا از شمیم رویت ای گل! بو گرفته
عمری به حسرت انتظارت می کشیدم
اکنون دلم سرمستی از آن رو گرفته

 
ای کاش دلم گریه نمی کرد برات
چون شمع شکسته خم نمی گشت به پات
ای کاش همان لحظه که دل دید تورا
هستی خودش به تو نمی داد زکات

دلم از درد بی دردی گرفته
دلم از هرچه دلسردی گرفته
دلم از تو دلم از من و از ما
دلم از اینهمه غوغا گرفته

با تمام فعل هایی که با نون نشدن صرف میشوند میتوان کنار آمد
اما فعل ندیدن خنده هایت را نمیتوان صرف کرد

گفته بودم میکشمت آخر ... امروز ... دم غروب ..... ...وقت اذان .... دلم را با اشک آب دادم ... رو به قبله خواباندمش ... یک ... دو ... سه ... تمام شد ... دیگر بهانه ات را نمی گیرد

رفتی... بی آنکه مرا به خدا بسپاری نمیدانم خدا را از یاد برده بودی یا مرا؟