تو صمیمی تر از آنی که دلم میپنداشت / دل تو با همه ی آینه ها نسبت داشت / تو همان ساه سرسبز نجیبی که / خدا در میان دل پاکت، صدف آینه کاشت

آه میکشم تو را با تمام انتظار / پر شکوفه کن مرا ای کرامت بهار / میرسد بهار و من بی شکوفه ام هنوز / آفتاب من بتاب، مهربان من بتاب

هر شب ز غم تو من خواب ندارم / فکر دل من کن که دگر تاب ندارم / پس گریه نمودم، ز فدای غم عشقت / چشمم به زبان آمد و گفت اشک ندارم

نوشتم حرف دل تا تو بخوانی / که چون دورم ز تو، دردم بدانی / به غیر از تو کسی را من ندارم، تو را تا بی نهایت دوست دارم

کاش وقتی آسمان بارانی است، چشم را با اشک باران تر کنیم / کاش وقتی که تنها میشویم، لحظه ای را یاد یکدیگر کنیم

دود اگر بالا نشیند، کسر شان شعله نیست/ جای چشم، ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است