همیشه رفتن بهترین نیست / گاهی میان رفتن و ماندن هیچ فرقی نیست / چه قهر باشیم چه آشتی اصل درست این است / که عزیزان ما در خانه ی دل ما جای دارند

بهانه میتراشی و مرا عذاب میدهی / به روح بی قرار من تو اضطراب میدهی / دلم پر از گلایه ها تنم اسیر درد و خون / ولی تو قهر با دلم برای لحظه ای مکن

بیا با پاک ترین سلام عشق آشتی کنیم / بیا با بنفشه های لب جوی آشتی کنیم /  بیا از حسرت و غم دیگه با هم حرف نزنیم / بیا بر خنده ی این صبح بهار خنده کنیم

در پایان زندگی خواهیم گفت: گاش فقط چند لحظه بیشتر فرصت داشتیم، تا خوب بهم نگاه کنیم  و همه ی ناگفته های مهرآمیز یک عمر را در چند ثانیه بگوییم، پس نازنین بیا آشتی کنیم با مهر

قهر هم با دوست معنی میدهد / هیچکس با دشمن خود، قهر نیست / قهر او هم نشان دوستی است

جنس من از آهن و از سنگ نیست / من دلم تنگ است و یار دلتنگ نیست / حال دل از من نمیپرسی چرا؟ / حال پرسیدن که دیگر ننگ نیست

اون منم که عاشقونه شعر چشماتو میگفتم / هنوز خیس میشه چشمام وقتی یاد تو میافتم / هنوز میای تو خوابم تو شبای پر ستاره / هنوزم میگم خدایا کاشکی برگرده دوباره

منو ببخش عزیزم که از تو می گریزم / میسوزم و خاموشم تو خودم اشک میریزم / منو ببخش اگه خیلی بهت بدی کردم

یه روزی گله کردم من از عالم مستی / تو هم به دل گرفتی دل ما را شکستی / من از مستی نوشتم ولی قلب تو رنجید / تو قهر کری قهرت مصیبت شد و بارید / پشیمون و خستم اگه عهدی شکستم / آخه مست تو هستم اگه مجرم و مستم