مرحله اول: انکار
با خودتان میگویید این امکان ندارد! این فقط یک مشکل نرم افزاری است. احتمالا با یک بار ریستارت درست میشود. من سال ها است که این هارد دیسک را دارم و مثل ساعت کار میکرده. امکان ندارد بسوزد.
معمولا حتی بعد از پنج بار ریستارت کردن هم همچنان در فاز انکار قرار دارید و فکر میکنید که شاید مشکل از درایو سی دی است.
مرحله دوم: عصبانیت
در این مرحله متوجه شده اید که همه چیز از دست رفته است. و عصبانیت شروع میشود. لعنت به هاردهای تقبلی. لعنت به وسترن دیجیتال با این هاردهای ..... من فروشنده ای که این هارد را به من فروخته میکشم! و خلاصه بقیه حرف های این مرحله قابل نوشتن نیست. اما میتوانید خودتان تصورش را بکنید.
مرحله سوم: کلنجار رفتن
خب شاید بتوانم یک نرم افزار دانلود کنم و با آن هارد دیسک را به عنوان هارد دوم یک کامپیوتر بالا بیاورم تا اطلاعات را داشته باشم. باید یک هارد جدید بخرم و روشی پیدا کنم تا بتوانم آن را بالا بیاورم. شاید یک شرکت بتواند به من برای بازیابی اطلاعات ام کمک کند؟ آره مطمئن هستم که بالاخره مشکل حل میشود.
مرحله چهارم: افسردگی
تمام آن عکس ها از دست رفته است. من دیگر انها را نمیبینم. تمام نوشته هایم دیگر وجود ندارد. اوه خدای من تمام موسیقی هایی که داشتم دیگر وجود ندارند. من سال ها برای جمع کردنشان وقت گذاشته بودم. فیلم هایم چی؟ بدبخت شدم. درست مثل این است که ده سال گذشته زندگی ام را پاک کرده ام.
مرحله پنجم: پذیرش حادثه
مدتی گذشته و حالا که هیچ کاری نتوانسته اید برای برگرداندن اطلاعات بکنید وارد مرحله قبول واقعه می شوید. آه، تمام آن اطلاعات خیلی هم مهم نبودند. بعضی از آن ها را جاهای دیگر هم دارم. مثلا برخی عکس ها را قبلا در سایت فلیکر گذاشته بودم. حداقل مهم هایشان آنجا هست. جمع کردن تمام آن موسیقی ها هم از اول می تواند کار سرگرم کننده ای باشد! تازه به نظرم یک شروع مجدد کار خوبی است. به علاوه هارد داریو ها این روزها حسابی ارزان شده اند.
اگر میخواهید که مشابه این داستان برای شما رخ ندهد. فراموش نکنید که از اطلاعات تان به طور مرتب پشتیبان گیری کنید. این داستان خیلی راحت و بدون خبر قبلی برای هر کسی پیش میآید. بنابراین آن را جدی بگیرید.
