فساد و خرابی دندانها یکی از متداولترین بیماریهای معمول در سراسر دنیاست و با وجود درمانهای متفاوت آن هنوز شیوهای برای بازسازی دندان یافته نشده است. گروهی از دانشمندان موسسه ملی بهداشت و تحقیقات پزشکی در پاریس آزمایشهایی در باره چگونگی تحریک هورمون محرک ملانوسیت یا ام.اس.اچ در رشد دندان انجام دادند. آنها پس از مخلوط کردن این ماده با ماده شیمیایی دیگری به نام پولی- ال اسید گلوتاسیک، ژلی تهیه کردند که به سلولهای گرفته شده از عصاره دندان انسان مالیده شد.
دانشمندان در آزمایشی جداگانه ژل مورد نظر را در مورد موش دارای فساد دندان بهکار گرفتند. یافتهها نشان داد که فساد دندان موش پس از یک ماه از بین رفت. این محققان ادعا کردهاند که در مطالعات آزمایشگاهی یک ماه طول کشید تا دندان به حالت اولیه خود بازگردد. این ژل هنوز تحت مطالعه و آزمایش قرار دارد اما گفته شده که محققان میتوانند برای استفاده همگانی آن را تا سه تا پنج سال آینده آماده بهرهبرداری کنند. یافتههای این مطالعه در شماره اخیر "مجله جامعه شیمی آمریکا" منتشر شده است.
دامین والمسلی، مشاور علمی انجمن دندان بریتانیا به دیلی تلگراف با اشاره به پیشرفتهای "هیجانانگیز فراوان" در این حوزه، ساخت این ماده را نیز یکی از آنها دانسته است. او با "امیدوارکننده" توصیف کردن یافته جدید گفت که باید منتظر نتایج مطالعات بود و افزود که در صورت کاربرد آن در آینده، استفاده از این ماده باید به درمان نواحی کوچکی از دندان فاسد محدود شود.
:: فساد دندان؛ فرایند اسیدیشدن غیرمعمول دهان
فساد دندان، بیماری ناشی از فرایندهای باکتریایی است که به ساختار سخت دندان آسیب میرساند و باعث میشود که آنها تدریجا شکسته شده و در دندان، سوراخ ایجاد کنند. این بیماری در صورت درمان نشدن منجر به درد و عفونت و نهایتا از دست دادن دندان میانجامد. فساد دندان در مراحل اولیه تنها در برخی موارد قابل مشاهده است و در موارد دیگر از طریق عکسبرداری از دندانها شناسایی میشود.
باکتری موجد فساد دندان، اسیدی در دهان ایجاد میکند که ماده معدنی دندانها به افزایش آن بسیار حساس هستند. فراوانی تولید این اسید در دهان به دلیل مصرف مواد غذایی مختلف و تمیز نشدن دندان به قدر کافی امکان ترمیم خودبهخودی دندان را فراهم نمیکند و آن را آماده خراب شدن میسازد. با توجه به میزان متفاوت آسیب در دندانها، درمانهای متنوعی برای نگهداشتن دندان خراب و استفاده طولانیتر از آن وجود دارد اما تاکنون روش شناختهشدهای برای تولید مجدد ساختار دندانی یافته نشده است. بیشتر تلاشهای دستاندرکاران بهداشت دهان و دندان عمدتا متمرکز بر شیوههای مختلف پیشگیری در این زمینه است. پژوهش حاضر با ایجاد امید در بازسازی مجدد دندان میتواند تحول بزرگی در علم و حرفه دندانپزشکی ایجاد کند و به فرایند پرهزینه و دردناک پرکردن دندانها خاتمه دهد.
