نامه ای از من اگر سویت نمی آید نرنج، هر چه را من مینویسم اشک پاکش یکند

یه سکه رو بنداز بالا، اگه شیر اومد دوستت دارم، اگه خط اومد، شک نکن دوستت دارم

با اشکی که از دوریت بر چهره دارم، تو را تا صبح محشر دوست دارم

یه آسمون گل قشنگ تقدیم نگاه تو، این دل تنهای غریب فدای روی ماه تو

یه گل برات فرستادم، اگه نرسیده ببین تو چقدر گلی که روش نشده بیاد!

نه از قایق مینویسم، نه از زخم شقایق، به یاد لحظه های با تو بودن، به یاد آن دقایق مینوسم

گر ز جهان بگذرم از تو نخواهم گذشت، سر رود ز پیکرم از تو نخواهم گذشت، مردمک چشم من نقش تو بر خود گرفت، هر جا که بنگرم از تو نخواهم گذشت

مهربانی نقش هر نقاش نیست، هر که نقشی را کشید نقاش نیست، نقش را نقاش معنا میدهد، مهربانی نقش یار است، حیف که یار نقاش نیست

پای من خسته از این رفتن بود، قصه ام قصه ی دل کندن بود، دل که دادم به یارم دیدم، راهش افسوس جدا از من بود

پیش بی درد دمی صحبت از درد مکن، شاخ سبز دلت را به خطا زرد مکن، مرد اگر نیست در آن شهر کوه که هست، تکیه بر کوه کن و تکیه به نامرد نکن

برای آن عاشق بی دلی مینویسم که حرمت اشکهایم را ندانست، برای آن مینویسم که معنی انتظار را ندانست، چه روزها و شبهایی که با یادش سپری کردم، برای آن مینویسم که روزی دلش مهربان بود، مینویسم تا بداند که دل شکستن هنر نیست، نه دیگر نگاهم را برایش هدیه میکنم و نه دیگر دم از فاصله ها میزنم، و نه با شعرهایم دلتنگی را فریاد میزنم، مینویسم تا شاید نامهربانی هایش را باور کند