آقای بهداد در یادداشت خودکه در هفته نامه پیک سبز منتشرشده  نوشته است :امروز به این فکر می‌کردم که چرا خاطره‌های ما از رمضان مدام کم می‌شود.

مگر می‌شود ماه رمضان را بدون صدای ربنا سر کرد. چه طور دلشان می‌آید که چنین کاری راانجام دهند؟ خیلی دلم می‌خواهد بدانم که آیا این افطار به دل خودشان می‌چسبد وقتی تلویزیون یا رادیو را روشن می‌کنند و صدای ربنا از آن نمی‌آید.
مگر آنها که پخش ربنا را ممنوع کرده اند خودشان غیر از ما هستند که می‌توانند ماه رمضان بدون ربنا داشته باشند؟! آیا آن روزه، روزه می‌شود که با دل خوش ورغبت و رضایت نباشد؟

مگر آن ضیافت الهی که می‌گویند چگونه تدارک دیده می‌شود؟ ما با همین صدای اذان موذن زاده اردبیلی، صدای ربنای شجریان و خاطرات شیرینی که داریم با میل روزه می‌گیریم وبا میل سر سفره افظار می‌نشینیم.

بهداد درادامه یادداشت خود نوشته است: حالا دل تک تک ما پر است از این اتفاق. کدام مصلحت مهم تر است از دل مومنانی که خوشند به این خاطرات و این نغمه‌های روحانی و جوانانی که بااین صداهای دلنشین و جاودانه جذب می‌شوند. ما صدای ربنا را در موبایل‌هایمان داریم. وقت افطار که می‌شود پای سفره افطار می‌نشینیم صدای تلویزیون را می‌بندیم و با صدای ربنا صبر می‌کنیم تا وقت افطار برسد.