این موشها به روشی پرورش داده شده بودند که نفوذپذیری آنها به چاقی مفرط با یک رژیم غذایی معمولی و پیش از استفاده از یک رژیم پر کارلری بالا باشد.
به این ترتیب این موشها دچار چاقی مفرط شدند و دانشمندان توانستند فضایی از مغز آنها را که تغذیه را تنظیم می کند شناسایی کنند. در مغز این موشها، نورونهایی که باید سیگنالهای کالریها را دریافت و فرمان سوزاندن آنها را صادر می کردند کافی بودند اما این نورونها در این مدلهای آزمایشگاهی بسیار تنبل تر از نورونهای مشابه در موشهای عادی عمل می کردند چون عملکرد صحیح آنها توسط سلولهای دیگر متوقف می شد.
این درحالی بود که در موشهای لاغر نورونهایی که سیگنالهای پرخوری را دریافت می کردند فعال تر بودند و این آمادگی را داشتند که به بقیه مغز و بافتهای مورد نظر بگویند که فقط به اندازه کافی غذا بخورند.
این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "به نظر می رسد که این سیم کشی پایه مغز یک عنصر مهم برای توسعه چاقی مفرط باشد."
براساس گزارش تلگراف، به اعتقاد این دانشمندان، تفاوت میان چاقی و لاغری یک تمایل شخصی نیست بلکه اتصالاتی که در مغز ما در دوره توسعه جنینی ایجاد می شود فرمانهای "چاق شدن" و "لاغر ماندن" را صادر می کنند .
