زهرا از 15 سالگی مجبور شده است که کار کند. در آن زمان خیاطی می‌کرده و اتفاقا خیاط ماهری هم بوده، به خاطر همین یک روز دنبال یک آگهی استخدام خیاط ضخیم دوزی وارد شرکتی می‌شود که جلیقه نجات می‌دوختند. کار کردن در همان شرکت هم بوده که باعث می‌شود زهرا با شرکت هایی که ناخدا و قایقران تربیت می‌کردند و به آنها گواهینامه قایقرانی می‌دادند آشنا شود.

بعد از آشنایی هم تمام تلاش خودش را می‌کند که در این کلاسها شرکت کند. اما مشکلی که وجود داشته این بوده که در هیچ کدام از این کلاسها ثبت نامش نمی‌کردند، چون اصلا اولین بار بوده که یک دختر آنهم در سن 16 سالگی چنین درخواستی داشته. به هر حال عدم استقبال این شرکت ها باعث نمی‌شود که زهرا نا امید شود، در عوض کلی پرس و جو می‌کند و متوجه می‌شود که قانونی که اجازه ندهد یک دختر دراین کلاسها شرکت کند وجود ندارد و با همین برگ برنده در کلاس‌ها شرکت می‌کند.

خودش می‌گوید درس‌های تئوری کلاسها خیلی سخت بوده اند و دانستن زبان انگلیسی در حد رفع نیاز هم اجباری بوده، به خاطر همین هم زهرا مجبور می‌شود روزها کار کند و شبها درس بخواند تا از کلاسها عقب نماند. اما نکته سخت تر قضیه کلاس‌های عملی بوده .اینطور که معلوم است هدایت یک قایق با آن چیزی که در فیلم‌ها می‌بینیم خیلی فرق دارد.

به خاطر همین هم زهرا مجبور شده برای اینکه بهانه‌ای دست کسی ندهد، هر چیزی را که قابل یاد گرفتن است از طریقه وارد شدن به قایق گرفته تا تعمیر موتور و 70 مدل گره ملوانی جور واجور به طناب‌هایی که دو برابر خودش وزن داشتند را یاد بگیرد و در امتحان پایان دوره شرکت کند.

روز امتحان هم سخت ترین امتحان آن دوره را از زهرا گرفته اند و دست آخر گواهینامه ناخدای قایقران را گذاشته‌اند کف دستش. بعد از آن هم زهرا دوره‌های دیگری را که به کارش ربط داشته گذرانده و گواهینامه‌های جور واجور را گرفته".
بر اساس این گزارش زهرا سالاریه، 5سال است که بعد از گرفتن گواهینامه‌های قایقرانی و ناخدای قایقران رسما دریانورد شده و هر روز، چند ساعت از زندگی اش ر روی دریا می‌گذراند و از بوشهر به خارک می‌رود.