خوشبختانه با انجام برخی اقدامات ممکن است بتوان تدریجا این مشکل را کمرنگتر کرد. یکی از اولین و مهمترین اقداماتی که باید صورت گیرد، درمان اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب است که امکان دارد بهطور همزمان در فرد وجود داشته باشد و باعث تشدید اشتغالات ذهنی و آسیبپذیری بیمار شود.
بنابراین فرد باید از نظر وجود اختلالات همراه مورد بررسی قرار گیرد. به علاوه، انجام رواندرمانی هم ممکن است بتواند از طرق مختلفی مثل حساسیتزدایی نسبت به جنبههای آزارنده حادثه، اصلاح باورهای نادرستی که ممکن است در مورد حادثه در ذهن فرد باشد و همچنین بررسی واقعه از دیدگاههای جایگزین یا به عبارت دیگر ارایه تعریف دوبارهای از اتفاق ناگوار، کمککننده باشد. جالب است بدانیم که اگر فردی تلاش کند به یک موضوع خاص فکر نکند، از این تلاش خود نتیجه معکوس خواهد گرفت و بیشتر از قبل به آن موضوع فکر خواهد کرد!
پس تلاش برای فراموشی، آب در هاون کوبیدن است و گردو بر گنبد انداختن. در عوض پرداختن به امور دیگری که توجه فرد را به سمت دیگری منحرف کند، میتواند تا حدودی و دستکم به صورت موقتی موثر باشد. اگرچه به خصوص در مواردی که مشکل شدید است، معمولا برای بهبود پایدار ناچار به استفاده از اقدامات درمانی که پیشتر به آنها اشاره شد، هستیم.
