وی با بیان این که این مرکز مراجعه های مکرری را از سوی زنان داشته که خواستار تقلیل ساعت کاری بودند، افزود: در ابتدا لایحه کاهش ساعت کاری زنان از 44 به 36 ساعت با اختصاص تمامی حقوق و مزایا تنظیم شد ولی برای اجرا با مشکلاتی مواجه شد، مانند اینکه به دلیل استفاده زنان از سرویس محل کار خود، در صورت کم شدن ساعت کاری روزانه برای رفت و آمد با مشکل مواجه می شدند.

مجتهدزاده استفاده نکردن از مدیریتهای زنان و یا ممنوعیت جذب زنان را از دیگر اشکالات اجرایی طرح دانست و گفت: هر طرح اجرایی ممکن است نواقص و محاسنی داشته باشد. وی اظهار داشت: پس از بررسی مشکلات اولیه طرح، قرار شد کاهش ساعت کار به زنانی تعلق گیرد که کودک کمتر از هفت سال و یا فرزند معلول دارند و یا این که سرپرست خانواده هستند و نحوه کاهش ساعت کار که به صورت روزانه و یا مرخصی هفتگی باشد به اختیار کارفرما گذاشته شد.

وی تاکید کرد: این قانون شامل تمامی زنان چه در بخشهای دولتی و چه خصوصی و همچنین زنان کارگر می شود.