مگر فوتبال ما چه ایرادی دارد که ما باید به دنبال نزدیک کردن آن به فوتبال روز باشیم؟فوتبال ما به همین شکلی که پیش می رود بسیار زیباست. در علم زیبایی شناسی ، زیبا به چیزی اطلاق می شود که تمام اجزایش با هم متناسب باشد و البته زیبایی یك امر نسبی است كه خب لابد بر اساس نظر مدیران فوتبال ، دست و.پای این سوسك سیاه خیلی هم بلوری است !

فقط حیف که در برنامه 90 فرصت و آزادی بیش از این برای نشان دادن این زیبایی ها وجود ندارد و ما مجبوریم که به همین مقدار کم که به مثابه قطره ای از یک دریای بیکران است بسنده کنیم. نگاهی به تیتر اتفاقات فوتبال ما درهفته ای که گذشت بیاندازید تا شما هم مثل ما به عمق زیبایی پی برده و از آن لذت ببرید.

خداداد عزیزی به عنوان مربی ای که همیشه و همیشه با تصمیمات غیر منتطقی همه را متعجب کرده مقابل دوربین تلویزیونی از فراز کمالوند انتقاد می کند و تصمیم او را ( البته با حفظ احترام همتایش) مربوط به دوران قاجار می داند.

امیرقلعه نویی که تا چند هفته گذشته از کمیته داوران با پیشوند بهترین نام می برد با یک باخت همه چیز را فراموش کرد و حکم خداحافظی افشاریان را امضا کرد. میرزاپور به خاطر گرفتن پنالتی به نفع تیمش مورد آماج بدترین فحاشی ها قرار می گیرد. محمودیاوری از بازیکنی که خودش او را به شاهین بوشهر آورد و عزیزدردانه اش بوداز بازیکنی که دلال ها به اوانداخته اند نام می برد. هوار محمد روزی دوبار با پرسپولیسی ها قهر می کند و روزی سه بار آشتی می کند ومسولان این تیم هم بعد از این که این بازیکن را اخراج و جریمه کردند تازه متوجه می شوند که تقصیر از خودشان بوده.

در این بلبشو هیچ کس تحمل باخت را ندارد و محض رضای خدا نمی توان یک نفر را پیدا کرد که باخت را بپذیرد و تقصیر آن را بر گردن گیرد. قلعه نویی داور را متهم ردیف اول می داند، واعظ آشتیانی پای فدراسیون را به میان می کشد، سرپرست استقلال اهواز با ناظر داوری درگیر می شود و او را تهدید به مرگ می كند، راه آهنی ها از تماس های مشکوک می گویند و غیره و غیره و غیره.

جالب است که همه ما در این فوتبال به دنبال مدینه فاضله و صد البته پاكی مطلق هستیم، بدون اینکه از خودمان سوال کنیم که اگر خدای ناكرده این مدینه فاضله ساخته شود دیگر ما جایی در آن خواهیم داشت؟ آیا در این مدینه فاضله به مربی ای که انواع و اقسام تیم ها را تامرز سقوط برده حکم مدیر فنی می دهند؟ آیا یک مربی بدون داشتن حداقل مدرک لازم و به عنوان سرپرست روی نیمکت می نشیند؟ آیا تیمی می تواند به خاطر ناراحتی از یک موضوع تماشاگران و فدراسیون و تیم حریف را به راحتی سر کار بگذارد و برود؟ در این مدینه فاضله جای بسیاری از مدیران و مربیان و بازیکنان لیگ برتری کجاست؟یا روزنامه نگارانش برای گذران زندگی به چه شغلی روی بیاورند؟

 فكرش را كه می كنیم به این نتیجه می رسیم كه بهتر است به همین فوتبال خودمان دلخوش باشیم و به زیبایی آن ببالیم که اگر کوچکترین تغییری در آن بوجود بیاید ما هم باید باروبندیلمان را ببندیم