كسى كه تعصّب قومى، حزبى، نژادى و... دارد، حق را آنگونه كه هست نمىفهمد، مثل كسيكه عينك سرخ گذاشته و همه چيز را سرخ مىبيند و شلغم را لبو مىپندارد و اگر عينك سبز بگذارد، كاه را علف مىبيند.
اگر آيينه را صيقل دهيم، عكس را درست نشان مىدهد. آئينه دل نيز بايد صيقلى باشد تا معارف را درك كند. دلهاى كينه دار مثل ظرفهاى آلوده است كه اگر آب تميز هم در آن ريخته شود، آلوده مىشود.
گناه غبارى است كه نمىگذارد انسان واقع بين باشد
