او در جایی گفته بود که « برای دفاع از سلامت بودن شمارش آرای برنامه اش ثانیه شماری می کند . » .
یک هفته تمام بود که شایعاتی درباره مسابقه نظرسنجی پربیننده ترین برنامه بعد از انقلاب صدا و سیمای ما به گوش می رسید و برنامه نود ، مجری این انتخابات پیامکی ، متهم اصلی به شمار می رفت .
مرور آنچه در این برنامه در چهارم بهمن ماه گذشت ، ضروری به نظر نمی رسد چه اکثریت جامعه ایرانی حتی در خارج از کشور این « نود » به یاد ماندنی را مشاهده کردند اما در این خطوط به نکاتی پرداخته می شود که این روزها حس می کنیم .
معترضین به نتیجه انتخابات « پرطرفدارترین تیم ایرانی » برای اینکه می خواستند به نحوه برگزاری ، اجرا و شمارش آرای خود نسبت به کاندید موردنظرشان یعنی تیمی از سرزمین آذربایجان اعتراض کنند - سه روز نه ، چهار روز بعد از انتخابات - جمعه گذشته بدون قرار قبلی به ورزشگاه یادگار امام تبریز رفتند .
می گویند که تعداد آنها به یکصدهزارنفر می رسید و درباره تخمین حامیان و معترضین تیم آذربایجانی در بعد از ظهر جمعه اختلاف نظری وجود ندارد .
گرچه در میان این خیل عظیم شعارهای توهین آمیزی هم علیه برنامه نود به زبان آمد اما حقیقت این بود که آنها ، همان چیزی که ما پذیرفته بودیم را باور نکرده بودند و برای بیان اعتراض خود به خیابان که نه ، به ورزشگاه رفته بودند . جمعه گذشته در قلب تبریز به غیر از شعار غیراخلاقی علیه مجری برنامه نود ، هیچ اتفاق ناخوشایندی رخ نداد و انگار که قواعد « بازی » رعایت شد . انرژی های منفی به بهترین روش تا حدودی تخلیه شد و با سوت پایان ، جمعیت نه با سکوت بلکه با آرامش به همراه اعتراضهایشان به خانه بازگشتند .
اما به دنبال این اتفاقها واکنش مجری اصلی این نظرسنجی و انتخابات چه بود ؟ گرچه به گواه آمار هفته گذشته برنامه نود حدود 89 درصد طرفداران فوتبال در ایران عضو جمعیت رای دهنگان معترض نبودند اما در فوتبالی که ریخته شدن ناجوانمردانه خون یک کبوتر در ورزشگاه پایتخت با واکنش اخلاقی و عاطفی طرفداران همراه می شود ، به مقصد نرسیدن یک پیامک هم می تواند حساسیت برانگیز باشد ! با این اوصاف « مجری » و « نگهبان » آرای فوتبال دوستان خود را متعهد دانست و عمده زمان برنامه این هفته نود به دفاعیه علمی ، منطقی و حتی اخلاقی درباره نحوه اجرای انتخابات هفته گذشته اختصاص داشت .
ظاهر ماجرا را همگان دیدند . بیشتر اعتراض ها به نرسیدن پیامک ها بود و سیستم شمارش رایانه ای آرا . مجریان این انتخابات برای اینکه نسبت به اعتراض افکار عمومی ( حتی اگر 11 درصد رای دهندگان هم باشند ) خود را مسئول بدانند با ارسال دوربین برنامه نود به ورزشگاه یادگار امام تبریز اعتراض ها و واقعیت ها را به تصویر کشیدند .
این برنامه حتی با نمایش کاریکاتور کسی که به دروغ گفتن و پینوکیو بودن متهم شده بود و یا نمایش عکسی که نام برنامه را بر روی یکی از اجزاهای سنتی سرویس بهداشتی ایرانی نشان می داد ، همه تلاش خود را کرد که با شفاف سازی باز هم به مخاطب القا کند که وظیفه یک رسانه پربینده ملی در این شرایط چقدر مهم و کلیدی است .
اما اگر قرار است حافظان و نگهبانان شعور و نظر ملت را وظیفه شناس بدانیم در این زمانه حیرت آور می توان از عادل فردوسی پور سپاسگزار بود .
در ورزشی که دوپینگ پهلوانش با تغییر پست و سمتش ماستمالی می شود ، چرا نباید از محصول رسانه ای فوتبال و تلویزیون ایران ، محصولی که شرافت و ناموس و وجدانش را در گروی یک نظرسنجی ورزشی می گذارد ، قدردانی کرد ؟!
عادل در این فوتبال آلوده محصولی نبود که به باور و شعور مخاطبان بی شمارش لگد بزند . او آن لحظه ای که با نمودار و آمار می خواست سلامت انتخابات برنامه اش را ثابت کند ، برای خیلی ها قابل باور نبود چه افکار عمومی خاطره خوشی از این نموداربازیها ندارند .
عادل لحظه ای که با چهره برافروخته اش خدای بزرگ را شاهد گرفت و نشستن بر روی صندلی مهمش را با تقلب و دروغ جایز ندانست ، لحظه ای که تنها مستندات مدعیان تقلب را با مدرک و ادله ثابت کرد ، لحظه ای که شماره تلفن های مدیران تراکتورسازی و هوادارانش را به عنوان نمونه از « صندوق » در آورد ، این باور عمومی را به وجود آورد که بهترین برنامه رسانه ملی هنوز هم قابل اطمینان است .
با عادل فردوسی پور ، برنامه نود و دموکراسی ساده برنامه اش می توان کلاس درسی راه انداخت و مدعیان در سایر حوزه ها را به آموختن دعوت کرد . برای اثبات صداقت نیازی به بافتن تئوری های پبچیده سیاسی ، جامعه شناسی و فلسفی نیست . لطفا نسخه برنامه نود 5 بهمن ماه را از « سروش سیما » خریداری کنید و کنترل ، مدیریت و پاسخگویی شفاف را به زبان ساده بیاموزید
