چشمهای نازنینت را بستی بدون اینكه كنارت باشم
دیر شد دیر آمدم خیلی دیر اما غریب اما ناتوان ،اما بهت زده
از روزی كه رفتی هر روز خودم را نمی بخشم به خاطر آن همه
سال دوری و صبوری ،به خاطر آن همه نبوسیدن و نبوییدن
كاش بودی تا مقابلت زانو بزنم تا به اندازه ی آن همه سال
دوری سیر ببینمت ، لمست كنم ، پناهم شوی
تو را كم دارم .آن دستهای مهربانت را ،آن حرفهای آرامبخشت را
كاش میشد برگردی ،كاش میشد ........................
