نوروز امسال هم طبق معمول با سریال ها و فیلم های مختلف تلویزیونی آغاز شد و با پایان مجموعه های تلویزیونی، مخاطبان سریال ها به قضاوت درباره آنها نشستند.

سریال هایی چون (چار دیواری)، (زن بابا) و (دارا و ندار) که قبل از آغاز تعطیلات نوروزی با تبلیغات تلویزیونی توجه مخاطبان را به خود جلب کرده بود. اما در این بین تبلیغات ویژه صدا و سیما به سریال دارا و ندار اختصاص پیدا کرده بود و زمزمه های پخش این سریال از 2 شبکه به صورت همزمان، حاکی از این بود که امکانات قابل توجهی در اختیار دست اندرکاران این سریال قرار گرفته است.

اما با نمایش سریال «دارا و ندار» بار دیگر اثبات شد که مسعود ده نمکی، کارگردان این سریال، هنوز تسلطی بر عرصه فیلم و سریال پیدا نکرده است و سعی بر این دارد تا با استفاده از دیالوگ های لمپن و لوده مخاطب را پای سریال خود بنشاند; این در حالیست که مخاطب امروز، مخاطب دهه 60 نیست که با لطیفه های تکراری مردم کوچه و بازار و اصطلاحات طنز دستمالی شده لبخند بزند و پای تلویزیون بنشیند.

سریال «دارا و ندار»، به تقابل فقر و غنا می پرداخت. سوژه ای تکراری که بارها در صور مختلف در سینما و تلویزیون به تصویر کشیده شده است. با این حال این سوژه نخ نما به قدری ناشیانه و رنگ باخته به مخاطب ارائه شده بود که به جرات می توان گفت ده نمکی با ساخت این سریال، درک مخاطب خود را از یاد برده است، به حدی که استفاده از بازیگران امتحان پس داده عرصه طنز و بازیگران محبوب مردم هم جذابیتی برای مخاطبان ایجاد نکرد.

گریم های مصنوعی و رفتارهای لوده گرانه از بازیگرانی که انتظار چنین رفتارهای سبکی از آنها نمی رود، دافعه این سریال را بیشتر می کرد و مخاطب را به این باور می کشاند که در حال تماشای یک تئاتر ناشیانه خیابانی است تا یک سریال تلویزیونی!

با تمام این تفاصیل شکی باقی نمی ماند که سریال «دارا و ندار» یکی از ناموفق ترین مجموعه های نوروز 89 بود و این سوال باقی می ماند که مسعود ده نمکی پس از ساخت اخراجی های 2 و «دارا و ندار» تا چه زمانی قصد دارد با حضور خود در عرصه سینما و تلویزیون، شعور مخاطب خود را به سخره بگیرد؟

( اما به نظر شخصی خودم چون واقعیت های جامعه رو اینقدر واضح به نمایش گذاشته بود واسه این منتقدین گرون تموم شده )