برعکس خیلی از استادها عادل فردوسی پور دقیقا سر موقع به کلاس می آید تا قبل از آغاز درس با همه خوش و بش کرده باشد وحاشیه های کلاس را هم بگیرد .معمولا روال کلاس به این شرح است که یکی از شاگردان می گوید :

استاد دیشب در برنامه ....با همین جمله ساده است که نقد وبررسی فوتبال (با محوریت خود عادل و برنامه اش )شروع می شود .اگر هم خودش از چیزی ناراحت باشد و حاشیه و نکته ای در دلش باقی مانده باشد خودش شروع می کند به حرف زدن که دیشب دراین برنامه این اتفاق افتاد و این طور شد وخیلی وقتها هم بچه ها سوال پیچش می کنند که چرا دیشب این را گفتید و آن را نگفتید ؟.....

البته او با همه این تجربه ها وسابقه فراوان مجری گری 99 در صد ایرادها را نمی پذیرد .ولی برای رد همه نظرها دلیل می آورد کاری نمی کند که یک وقت بچه ها دلگیر شوند .

سر بعضی از کلاسها که دختران (استثنائا )اهل فوتبال نیستند و بدون هر عکس العملی به عادل فردوسی پور نگاه می کنند، با خنده برمی گردد به سمتشان و با دست توپ را نشان می دهد و می گوید : توپ...توپ فوتبال ،می دونید چیه ؟فوتبال ،یک نوع ورزشه ،نود هم یک برنامه است!

البته فردوسی پور حواسش هست که همه این بحثها یک ربع بیشتر طول نکشد .

از همه دانشجویانش که بپرسی تاکید می کنند که تا به حال کسی سر کلاس عصبانیتش را ندیده .ولی نوبت درس که بشود شوخی ندارد و با جدیت آغاز می کند و بچه ها هم یاد گرفته اند که بحث و درس را با هم یکی نکنند.البته همیشه هم اول کلاسش در مورد بحثهای آزادش تذکر می دهد که اصولا حرف سیاسی ممنوع !

حدود پنج سالی است که عادل فردوسی پور فقط فیلم مستندی از زندگی بابی چارلتون را سر کلاس پخش می کند وهمین دستمایه طعنه بچه های قدیمی کلاس هم شده .

موبایلش سر کلاس همیشه silent است ولی اگر شاگردانش تا آخر کلاس صبر کنند و کمی دور استاد حلقه بزنند تمامی پیامهای صوتی اش را می شنوند....

ماجراهای آقای نود تا بیرون دانشگاه ادامه دارد تا هنگام سوار شدن به خودرو!ماشینش قابلیتهای زیادی دارد. یعنی به جز اینکه وسیله حمل و نقل است ،نقش کمد لباس همراه را هم دارد!صندلی عقبش پر از لباس و وسایل ورزشی و روزنامه ورزشی است.خب وقتی هم مجری باشی ،هم استاد ،هم بروی سر زمین فوتبال بازی کنی ،هم .....